เคยมั้ยที่คิดว่าเราไว้ใจใครมาก ๆ สักคน ยอมเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ฟัง
เพราะความไว้ใจและเชื่อมั่นมาตลอดว่าเค้าคงไม่เอาเรื่องของเราไปเล่าให้ใครฟังแน่
ทั้ง ๆ ที่เราศรัทธาและเชื่อมั่นขนาดนั้น วันหนึ่งความเชื่อนั่นก็ถูกลบจากคนอีกคนหนึ่ง
ที่มาถามเรื่องของเราว่ามันจริงหรอ เราเป็นอย่างนั้นจริง ๆ หรอ เราเป็นอย่างนี้จริง ๆ หรอ
คำถามก็เกิดขึ้นในใจเรา ว่าทำไมในขณะที่เรารับฟังเรื่องของคนอื่นและหยุดอยู่แค่การฟัง
แต่คนที่เราไว้ใจกับต่อด้วยการเล่าให้ใครต่อใครฟัง
อาจจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ อาจจะเล่าด้วยความรู้สึกสนุกสนาน หรืออาจจะเล่าด้วยความเห็นอกเห็นใจ
ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม "เราไม่ต้องการ" เหมือนอย่างที่เค้าว่า วิธีกเก็บความลับได้ดีที่สุดคือไม่เล่าความลับให้ใครฟังเพราะถ้าเล่าความลับมันก็ไม่เป็นความลับอีกต่อไป
ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเดินไปถามว่าทำไมทำแบบนี้ ทำไมต้องเล่าให้คนอื่นฟังด้วย
ก็เรามันจัดอยู่ในประเภทยอมหักไม่ยอมงอ แต่ใครจะรู้ล่ะว่า กว่าที่เราจะเดินเข้าไปถามข้อเท็จจริงนั้น
เราทนมาเท่าไรแล้ว เราให้โอกาสความรู้สึกตัวเองกี่ครั้งแล้ว
แต่ ณ วันนนี้เราเลือกที่จะนิ่ง หลายคนบอกว่าเราใช้ชีวิตได้เฉื่อยแฉะและไร้สาระที่สุดในโลก
ทุกสิ่งเราปล่อยให้มันเป็นไป ในขณะที่ทุกคนวิ่งไปข้างหน้าเพื่อแย่งชิงสิ่งที่ดีที่สุดก แม้ว่าจะต้องถีบใครให้ล้มหรือเยียบใครก็ไม่เป็นไร ขอให้ฉันดีที่สุดก็พอ
เรากลับใช้วิธีการเดิน เดินอย่างช้า ๆ ปล่อยให้แต่ล่ะวันผ่านไป จะว่าตัวเองขี้เกียจก็ได้ไม่เถียง
แต่ถ้าสิ่งไหนที่ต้องทำเราก็ทำเต็มที่นะ ตัวเรามีข้อเสียมากาย ไอ้การยึดถือความไว้เนื้อเชื่อใจนี่ก็เป็นข้อเสียอย่างหนึ่ง คิดว่าตัวเองให้เต็มร้อยก็อยากได้คือเต็มร้อยเช่นกัน แต่เหมือนว่ามันได้กลับมา แค่เพียงสิบเท่านั้น เหมือนว่าหลาย ๆ ครั้งที่ทำอะไรไปมันไม่ใช่ ไม่ถูกไปซะหมด ทำแบบนี้ก็ทำร้ายจิตใจคนนี้ ทำแบบนั้นก็ทำร้ายจิตใจคนนั้น สรุป ไม่ต้อทำอะไรเลย อยู่นิ่ง ๆ เฉย ๆ ดีสุด = ="
เราแคร์คนอื่นมากนะ มากที่สุดเท่าที่จะทำได้คบใครก็แสดงออกถึงความจริงใจเต็มที่ จึงมีความลับน้อยมาก ถ้าถามแล้วตอบได้จะตอบหมด ถ้าไม่ตอบแปลว่าไม่อยากตอบเพราะถ้าตอบก็จะโกหก (ดูเหมือนกรุเป็นดาราไงงั้น 555)
น้องเคยบอกว่า ควรให้โอกาสคนแค่ 2 ครั้งไม่ควรให้ถึงครั้งที่ 3 เพราะมันจะมี 4 และ 5ตามมา
และน้องก็พูดถูกเพราะรู้สึกว่าให้โอกาสความรู้สึกตัวเองมาเกิน 5 ครั้งล่ะ บางคนอาจจะต้องมีครั้งที่ 6 7 8 บางคนก็จะไม่ได้โอกาสนั้นอีกต่อไป อย่าคิดว่าจะกระทำได้ฝ่ายเดียวพึงระลึกเสมอว่าคนอื่นก็มีมือมีเท้ามีความคิดเหมือนกัน